Lieve Carolina,

Wat een verhaal!! Door de korte hoofdstukken voelt je boek aan als een dagboek. Maar in plaats van het beschrijven van een dag, doe jij verslag van gebeurtenissen. Het is geen dagboek, maar een gebeurtenissenboek. Belangrijke en ingrijpende gebeurtenissen in je leven, zoals het opgenomen worden in een pleeggezin en geadopteerd worden. Maar ook schijnbaar ‘kleine’ gebeurtenissen, zoals het opvangen van een achtergelaten kitten, Pluisje, en het winnen van een konijn, Nijntje. Deze ‘kleine’ gebeurtenissen laten jouw bijzondere band met dieren zien en zijn daarom net zo belangrijk als de andere gebeurtenissen.

Het is bijzonder om te lezen hoe je je staande hebt gehouden in een omgeving waarin je niet welkom was en die jou klein wilde houden, zelfs wilde misbruiken. Je vertelt over de lichtwezens en de gidsen die je daarbij hebben geholpen. Toen ik dat in je boek las, voelde ik de rust die zij jou brachten. Dat was een bijzondere ervaring voor mij.

Het moet voor jou heel confronterend zijn geweest om je leven terug te halen en te beschrijven in je boek. Je beleeft die aangrijpende momenten immers opnieuw. Maar door ze te beschrijven kon je ze ook weer loslaten. Zo werkt het voor mij in ieder geval. Door een voorval te beschrijven, krijg ik ruimte in mijn hoofd om verder te gaan. Maar eerst moet je het wel weer opnieuw beleven! Je hebt bij het schrijven vast ook de hulp van de lichtwezens gehad.

De hoofdstukken over de regressiesessies vond ik moeilijk om te lezen. Misschien zit er iets van ‘Lucien’ in mij om deze hoofdstukken goed te lezen en te begrijpen. Ik ben een fan van David Mitchell. In zijn boeken speelt de overgang van de ziel een belangrijke rol. Hij gebruikt het in zijn verhalen. Maar jij hebt het echt ervaren!

Jij hebt mij in verwondering achtergelaten.

Na het lezen van je boek ben ik anders gaan denken over twee gebeurtenissen in mijn eigen leven. De dag dat mijn eerste vrouw overleed, kwam kort voor haar overlijden de huisarts nog langs. Terwijl hij naast haar bed stond, riep zij heel hard: “Ga weg, ga weg.” Ik kon dat niet plaatsen. Een paar dagen na haar overlijden vroeg onze jongste zoon van tien aan mij waarom zij dat riep. Hij zei: “Misschien heeft ze de Dood gezien?” Ik antwoordde dat dat misschien wel zo was.

Na het lezen van je boek denk ik dat er misschien een gids heeft klaargestaan. Een paar uur na het roepen heeft ze haar laatste zucht geslaakt.

Een goed jaar na haar overlijden werd ik ’s morgens wakker. Ik droomde niet, maar zag een persoon, gekleed in een soort monnikspij, in een soort kelder. Die persoon hoorde ik zeggen dat het nog niet mijn beurt was om de aarde te verlaten. Ik voelde de koude rillingen over mijn rug lopen. Ik zag geen licht. Misschien was dit toch een lichtwezen om mij duidelijk te maken dat ik door moest. In die periode had ik het moeilijk met het rouwen. Ik was heel onzeker of ik mijn drie kinderen wel op een goede manier hielp bij het verwerken van het verlies van hun moeder. Die verschijning gaf mij het gevoel dat ik het niet op moest geven.

Door jouw verhaal krijgen deze gebeurtenissen voor mij een nieuwe lading, ook al is het meer dan dertig jaar geleden. Ik heb ze opnieuw beleefd tijdens het lezen van je boek. Ik voelde opnieuw het verdriet van toen, maar ook de steun door jouw beschrijving van de gidsen en de lichtwezens.

Carolina, je bent een bijzondere vrouw en hebt een boek geschreven waardoor ik je beter kan begrijpen. Ik ben je dankbaar voor wat jij voor Nancy betekent en voor wat je voor onze honden hebt gevoeld.

Bauke