De voorbereidingen voor de podcast zijn in volle gang. Samen met Anita ben ik bezig met de vragen en met hoe we het gesprek willen laten verlopen. Ik heb er zin in. En toch merk ik dat het iets met me doet.
Ik vind het spannend en het maakt me zenuwachtig.
Mijn verhaal opschrijven was één ding. Dat deed ik thuis op de laptop. Veilig in mijn hoekje op de bank, een plaid over me heen. Daar kon ik woorden zoeken, stukken opnieuw lezen en soms besluiten dat iets nog even moest blijven liggen. Ik liet het lezen aan vrienden die hun feedback gaven, maar alles was nog in mijn veilige cocon. Maar op een gegeven moment was het boek af.
En toen begon er iets anders. Mijn manuscript moest door een redacteur worden nagekeken. Dat was de eerste persoon die mij niet kende, maar wel mijn verhaal las. Daarna kwam het moment dat het werkelijk een boek werd. Ik hield het voor het eerst in mijn handen. Mensen bestelden het. Ik stopte exemplaren in verzenddoosjes en stuurde mijn verhaal letterlijk de wereld in.
Daarna kwamen de reacties van lezers. Mijn verhaal verscheen in de media. Ik begon erover te vertellen op sociale media. En iedere keer verlegde ik mijn grens een beetje.
Van de week vertelde ik mijn beste vriend dat ik de podcast best spannend vind. Hij herinnerde mij meteen aan iets wat ik zei toen ik aan mijn boek begon: ‘Ik wil het wel schrijven, maar ik wil niet in de belangstelling.’ Inmiddels is mijn boek verschenen, hebben onbekende mensen mijn verhaal gelezen, ben ik ermee in de media gekomen en staat er nu een podcast voor de deur. Zonder dat ik het zelf altijd doorheb, heb ik dus al heel wat stappen gezet in mezelf laten zien. Mijn vriend hielp me beseffen dat deze podcast niet ineens een enorme sprong is. Het is weer een volgende stap. Soms heb je een goede vriend nodig om je even te laten beseffen hoe ver je eigenlijk al bent gekomen.
Ik heb in mijn leven veel verwerkt. Heel veel zelfs. Maar hoeveel je ook verwerkt, je blijft leren over jezelf. In iedere fase van je leven kunnen weer andere stukken naar voren komen. De laatste twee jaar merk ik dat er bij mij steeds nadrukkelijker één thema naar boven komt: authenticiteit.
Mag ik er echt helemaal zijn?
Durf ik mezelf te laten zien?
Durf ik mijn plek in de wereld in te nemen?
Niet alleen aan de mensen bij wie het veilig en vertrouwd voelt, maar ook daarbuiten.
Ik hoef nog steeds niet zo nodig in de belangstelling te staan. Maar ik besef steeds meer dat als ik wil dat mijn boek en de woorden die ik heb geschreven mensen bereiken, ik zelf ook zichtbaar zal moeten worden.
Misschien is dat wel wat authenticiteit op dit moment voor mij betekent. Niet alleen weten wie ik ben, maar daar ook werkelijk mee naar buiten durven treden. Mijn plek innemen en mezelf laten zien met mijn verhaal, gevoeligheid, ideeën en alles wat bij mij hoort.
De podcast is daarin weer een volgende stap. Vind ik het spannend? Ja. Maakt het me zenuwachtig? Zeker.
Maar ik ga het wel aan.
Misschien zit juist daarin voor mij de groei: niet wachten tot iets niet meer spannend voelt, maar mezelf toestaan zichtbaar te zijn terwijl ik het nog spannend vind.
Liefs,
Carolina